Smutek jest moim jedynym towarzyszem:(

Smutek jest moim jedynym towarzyszem:( I nikogo nie mam, nikt mnie nie rozumie. Nie mam przyjaciół, nie mam chłopaka, bo tak się złożyło jakoś wiadomo w życiu jak na wojnie, różnie to bywa ze związkami w tych czasach. Jestem zupełnie sama z moimi problemami. Nikt mnie nie lubi. Nie mam z kim pogadać o czymkolwiek. Jestem zupełnie sama. Każdy dzień jest wypełniony smutkiem. Nie wiem kiedy ostatnio byłam szczęśliwa? Chyba bardzo dawno temu. Już nigdy sie nie uśmiechnę. Smutek jest moim towarzyszem od bardzo dawna i tylko on mi towarzyszy. Nikt mnie niem rozumnie, nikt w domu ani nigdzie nie wie jak to jest.

Ale w takim razie mamy wyrazić swoją opinię na temat tej wiadomości? Skoro nikt nie rozumie, to my też nie, więc jaki jest sens tej wiadomości? Publiczne manifestowanie tego, jak jest źle? A może trzeba przeanalizować własne postępowanie, skoro twierdzisz, że nikt Cię nie lubi, nie masz przyjaciół i nikt Cię nie rozumie. Może nie dajesz się zrozumieć. A taką postawą nie prezentujesz nic zachęcającego do poznania, niestety, bo użalanie się nad sobą bardziej odpycha ludzi niż przyciąga

Co ty możesz wiedzieć.

Dokładnie o tym mówię. Na cholerę piszesz w takim razie? Idź do psychologa, a nie żal się na forum

hym...to nie prawda ze Cienikt nie lubi masz przeciez rodzine oni napewno Cie kochaja...jak bedziesz mowic ze nikt cie nie lubi itp to na ludziach nie zrobisz dobrego wrazenia...wyciagnij kuzynke czy siostre na zakupy...z rodzina jest zawsze dobra zabawa:-)))
pozdro

Wiesz nie mam siostry, ani nikogo z tych osób. Dlatego pisze, że jestem sama. Chodzi o to że nie mam kuzyństwa, bo wszyscy moi z krewniaków studiują i nie maja czasu na takie bzdety. Ja chodzę do dwóch policealnych szkół. Ale to nie zastąpi studiów!Nie miałam kasy na studia, a im się w życiu poszczęściło. Co z tego, że byłam w gazecie X razy. właściwie wiesz nigdy ze mną o tym nie gadali, może mi zazdroszczą, zależy jeszcze kto, a o wystąpieniu w telewizji nie wspomnę, wtedy nikt ze mną nie chciał gadać.
Zastanawiam się dlaczego tak jest???Przecież powiedziałam kilka zdań na temat szkoleń przez neta jakie robiłam?
Czy chodzi o zazdrość? Ale czego mi zazdrościć...skoro nie mam w ręku indeku...tego ze byłam w mediach....tego ze moje wiersze byly raz gdzieś opublikowane...tego że zostalam laureatka powiatowego konkursu literackiego jako 1 z 3...tego mi zazdrości rodzina...



Czego można zazdrościć...tego że było 3 laureatów z kilkudziesięciu i ja byłam w tej 3? To chore, ktoś mi kiedyś powiedział, że to zazdrość psuje relacje, jak mi się coś uda to wszyscy się ode mnie odsuwają i jeszcze jest tak, że oni pierwsi o tym wiedzą, że mi coś się udało...


phhhhhhhhhhhhhhhhhhhh


____________


_{Zabronione jest pisanie posta pod postem. Tym bardziej 3...}

to moze łaskawie wyjdź z domu i poznaj jakichs ludzi a nie siedź w domu i użalaj się nad sobą?
to proste.

O masz, nawet nie zauważyłem odpowiedzi. Poza tym były święta, nie lubię krytykować ludzi w tym czasie, chociaż mogło być wesoło.


Skoro to jest Twoja odpowiedź, to ja nie widzę innego wyjścia faktycznie.


Po prostu czujesz się niedoceniana. A z racji tego, że jesteś zamknięta na ludzi (bo niemożliwością jest, aby wszyscy się odwrócili nagle z nieznanych nikomu okoliczności), wpadasz w depresję, a raczej ciągłe użalanie się nad sobą, zamiast próbować poprawić siebie i swoją sytuację.

I jeszcze jedno:

Akurat wiem sporo. Jeżeli patrzysz tylko i wyłącznie na mój wiek, oznacza to tylko to, że nie potrafisz doceniać ludzi i szanować ich ze względu na to, co sobą prezentują, a nie jacy są na pierwszy rzut oka. W takim razie nie dziwię się, że sama jesteś tak traktowana. Zachowując się wobec innych tak, jak to robisz tutaj, nie osiągniesz nic, poza jeszcze większym brakiem chęci poznania Twojej osoby

Słuchaj każdy jest jaki jest. Nie każdemu pasuję wszyscy a raczej ich charaktery bo przez to ludzie się na tobie poznają. Może jest jedna rzecz która drażni każdego albo większość a ty po prostu tego nie dostrzegasz. Na pewno w tych szkołach policealnych masz jakichś znajomych, bo nie wierzę że chodzisz tam sama. Weź kiedyś zagadaj do jakiejś laski i spróbuj przynajmniej nawiązać dobre stosunki. Jak będziesz siedzieć przed kompem i się użalać to uwierz mi, nic dobrego tym sposobem nie zdziałasz. Weź wyjdź gdzieś do jakiegoś klubu czy coś, a uwierz, jedna osoba na pewno zwróci na Ciebie uwagę :P

O co chodzi z tą uwagą? Z zauważaniem kogoś?

Ubierz się w czarne rurki, czarny podkoszulek, załóż ogromne buty, arafatkę na szyję i zrób sobie makijaż a'la panda. Kiedy już to zrobisz jedź pod jakąkolwiek galerię lub poprostu do centrum i przysiądź się do osób potocznie nazywanych emo, rzadziej nazywanych "imoł"- tam znajdziesz bratnią duszę.

Nieeeeeeee to nie jest dobry pomysł. Kiedyś jak chodziłam do szkoły ochroniarskiej to nam babka na zajęciach opowiadała o czarnych strojach i czarnych ścianach. Mówiła, że miała takiego ucznia co sobie pomalował ściany na czarno i po kilku dniach wylądował w szpitalu p.... szkoda gościa. Trzeba się bronić przed takimi rzeczami.

To była tak wielka ironia, że nie dało się jej nie zrozumieć...

No cóż...
czasami smutek jest tak wielki, że zagłusza myślenie.

Na własne życzenie...

Zastanów się,może dlatego nikt cię nie lubi bo tak się nad sobą użalasz.Uwierz mi ,są ludzie,którzy mają gorsze problemy od ciebie...